E n Obetlied

Luegid, d Sonn wott henne n abe, ond mi Ländli nockt scho ii; gad im Gsicht vom Säntis lüüchtet s Nasespetzli no e chli. Langsam, leesli träit si d Erde. Jedes Cherchli säät: Guet Nacht! Zoberscht obe of em Bergli ischt e Löftli zmol verwacht. Tanne stönd wie Orgelpfiife dei im Wäldli nebetdraa. Los, wies ruuschet! Mänscht nüd selber, s Landsgmändlied fieng wider aa? S ischt en Psalm voll Häämetliebi, Lebesloscht ond Herrgottsfreud; ond mi Herz stiigt wie n e Lerchli wiit bis fascht a d Ewigkeit.